Όταν σκεφτόμαστε τη λέξη «αναπηρία», συχνά έρχονται στο μυαλό μας εικόνες που σχετίζονται με ορατές δυσκολίες , ένα αναπηρικό αμαξίδιο, ένα λευκό μπαστούνι, έναν νάρθηκα. Ωστόσο, υπάρχουν πολλές αναπηρίες που δεν φαίνονται με την πρώτη ματιά. Ο αυτισμός, η νοητική στέρηση, οι ψυχικές διαταραχές, τα χρόνια νοσήματα ή η επιληψία είναι μόνο μερικά παραδείγματα αόρατων αναπηριών που επηρεάζουν την καθημερινότητα χιλιάδων παιδιών και ενηλίκων.
Η πρόκληση με τις αόρατες αναπηρίες είναι ότι επειδή δεν «φαίνονται», συχνά παρεξηγούνται. Ένα παιδί που αντιδρά έντονα σε έναν θόρυβο, ένας ενήλικας που δυσκολεύεται να επικοινωνήσει ή που δεν μπορεί να περιμένει στην ουρά, κάποιος που δείχνει «εκνευρισμένος» χωρίς προφανή λόγο, όλοι αυτοί μπορεί να κουβαλούν δυσκολίες που δεν αντιλαμβανόμαστε με την πρώτη ματιά.
Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό να καλλιεργήσουμε ενσυναίσθηση, κατανόηση και σεβασμό. Μπορεί να μην βλέπουμε την αναπηρία, αλλά οφείλουμε να σεβόμαστε την ύπαρξή της. Αν ένα άτομο ζητήσει να περάσει μπροστά στην ουρά, να καθίσει στο λεωφορείο, να εξυπηρετηθεί χωρίς εξήγηση, η πιο ανθρώπινη και πολιτισμένη στάση είναι να του το επιτρέψουμε χωρίς σχόλια, χωρίς υποψίες, χωρίς θυμό.
Η ενημέρωση για τις αόρατες αναπηρίες δεν είναι υπόθεση μόνο των ειδικών. Είναι ευθύνη όλων μας. Η κοινωνία που σέβεται και κατανοεί, είναι μια κοινωνία που προοδεύει. Ας φροντίσουμε όλοι, μικροί και μεγάλοι, να έχουμε το βλέμμα μας ανοιχτό και την καρδιά μας ακόμη περισσότερο.
